১৯ ছেপ্টেম্বৰ — সাগৰৰ তলিত কলিজাটো হেৰালে
১৯ ছেপ্টেম্বৰ—
অসমৰ আকাশত সিদিনা
সূৰ্যটো হেৰাইছিল,
ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ বুকুৱেদি
আসমীয়াৰ চকুৰপানীৰ ঢল বৈছিল।
ছিংগাপুৰৰ নীলা সাগৰে
সেইদিনা জুবিন গাৰ্গ নামৰ
অসমৰ সূৰ্যটোক
বুকুত সামৰি লৈছিল ।
জুবিনদা —
কেৱল এটা নাম নাছিলা তুমি,
তুমি আছিলা
এটা যুগৰ কণ্ঠ,
এটা প্ৰজন্মৰ সাহস,
এটা জাতিৰ বুকুত জ্বলি থকা অযুত পোহৰ।
তোমাৰ গীতত
আমি প্ৰেমৰ ভাষা পাইছিলোঁ,
তোমাৰ কণ্ঠত
আমি বিদ্ৰোহ শুনিছিলোঁ,
আৰু তোমাৰ প্ৰতিটো সুৰত
আমি অনুভৱ কৰিছিলোঁ—
আৰ্তজনৰ হাজাৰ চিঞৰ।
কিন্তু সেইদিনা
সাগৰৰ ঢৌবোৰৰ মাজত
কোনে যেন কাঢ়ি নিলে
এটা সুৰীয়া জীৱন।
আজি প্ৰশ্নবোৰে
অসমৰ আকাশত উৰি ফুৰে—
কিয় ইমান সোনকালে?
কিয় এনেকৈ?
কোনে নুমালে
জ্বলন্ত পোহৰ?
সত্য যিয়েই নহওক,
বিচাৰ যিমান দূৰেই নাযাওক,
এটা কথা কোনোদিন সলনি নহ’ব—
জুবিন অমৰ, প্ৰতিজন অসমীয়াৰ
বুকুৱে বুকুৱে বৈ আছে জুবিন!
তুমি নাই—
কিন্তু তোমাৰ কণ্ঠ আছে।
তুমি নীৰৱ—
কিন্তু তোমাৰ গানবোৰে
আজিও অসমীয়াৰ বুকুত কথা কয়।
তুমি নাই—
কিন্তু কোনোবাই যেতিয়া
গীটাৰৰ তাঁৰত ঝংকাৰ তোলে,
কোনোবাই যেতিয়া
তোমাৰ গানত চকু মুদে,
কোনোবাই যেতিয়া
অসমক ভালপোৱাৰ কথা কয়—
তেতিয়া তুমি আকৌ উভতি আহা।
সাগৰে তোমাক লৈ গ’ল,
কিন্তু অসমীয়াই তোমাক
কেতিয়াও যাবলৈ নিদিয়ে।
তুমি থাকিবা—
বিহুৰ ঢোলৰ চাপৰত,
বৰষুণৰ গোন্ধত,
ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ ঢৌত,
এজন প্ৰেমিকৰ অনুভৱত,
এজন বিদ্ৰোহীৰ কণ্ঠত,
আৰু প্ৰতিজন অসমীয়াৰ
হৃদয়ৰ গভীৰতম কোণত।
১৯ ছেপ্টেম্বৰ—
কেৱল এটা মৃত্যুৰ তাৰিখ নহয়,
এয়া অসমৰ বুকুত
চিৰদিন নুশুকোৱা এটুকুৰা ঘাঁ।
কোনে কৈছিল
পোহৰ এনেকৈ নুমাব পাৰে বুলি?
পোহৰ নুমাব পাৰে,
কিন্তু তাৰ উত্তাপ নুমাব নোৱাৰে।
জুবিনদা,
তুমি গুচি গ’লা—
কিন্তু তোমাৰ সুৰে
অসমক জগাই থাকিব অনাদি কাল।
শ্ৰদ্ধাঞ্জলি
তুমি কেৱল আমাৰ গান নাছিলা—
তুমি আছিলা আমাৰ কণ্ঠ।
তুমি কেৱল আমাৰ শিল্পী নাছিলা—
তুমি আছিলা আমাৰ সাহ।
তুমি কেৱল এজন জুবিন নাছিলা—
তুমি আছিলা এখন অসম,
এটা অনুভৱ,
এটা বিদ্ৰোহ,
এটা অমৰ সুৰ।
সাগৰে তোমাৰ দেহ ল’লে,
কালেও তোমাৰ কণ্ঠ ল’ব নোৱাৰিলে।
সময়ে তোমাৰ পদচিহ্ন মচিব নোৱাৰিব,
মৃত্যুৱেও তোমাৰ গান স্থবিৰ কৰিব নোৱাৰিব।
যেতিয়ালৈকে
ব্ৰহ্মপুত্ৰ বৈ থাকিব,
যেতিয়ালৈকে
অসমীয়া ভাষা জীয়াই থাকিব,
যেতিয়ালৈকে
এজন অসমীয়াৰ বুকুত
নিজৰ মাটিৰ বাবে ভালপোৱা থাকিব—
তেতিয়ালৈকে জুবিন জীয়াই থাকিব।
তুমি গুচি যোৱা নাই জুবিনদা,
তুমি মাথোঁ
মানুহৰ মাজৰ পৰা
গানৰ মাজলৈ গুচি গৈছা।
আজি চকুত চকুপানী,
বুকুত অসীম শূন্যতা—
তথাপিও মূৰ দোঁৱাই কওঁ—
জুবিনদা,
তোমাৰ সুৰ কেতিয়াও হেৰাব নোৱাৰে।
তোমাৰ নাম কোনেও মচিব নোৱাৰে।
তুমি আছিলা,
তুমি আছা,
আৰু তুমি থাকিবা—
অসমৰ বুকুত,
অসমীয়াৰ হৃদয়ত,
চিৰকাল।
১৯ ছেপ্টেম্বৰ—
এটা প্ৰাণ সাগৰৰ তলিত হেৰাল,
কিন্তু এটা কিংবদন্তী
অসমৰ বুকুত চিৰদিনৰ বাবে জন্ম ল’লে।
-চিৰশ্ৰদ্ধাৰে,
চিৰদিনৰ বাবে—
জয় জুবিনদা।- 🖤
